تبليغاتX
سی پل
شعر اصفهان
سلام دوستان

امیدوارم از شعرهایی که در این وبلاگ می خوانید راضی باشید ولذت ببرید

************************

 

 

کسی دلش به هوای کسی بهانه گرفت

 

وکوله بار غمش را به روی شانه گرفت

 

سراغ خاطره ها رفت  شعر با سیگار

 

دلش قرار گرفت وتنش بهانه گرفت

 

تمام خاطره ها را یکی یکی سوزاند

 

و خانه بوی غزل های عاشقانه گرفت

 

به کوچه زد وقدم زد ولی نشد که نشد

 

به هر کسی که رسید از خودش نشانه گرفت

 

کسی نشانی او را نداشت گم شده بود

 

به کوچه کوچه ی این شهر آشیانه گرفت

 

میان راه به زاینده رودخانه رسید

 

وخانه خانه ی پل را به جای خانه گرفت

 

کمی نشست مگر رود رود گریه کند

 

سی وسه بار ولی بغض در دهانه گرفت

 

به آب زد تن خود را بهانه را خفه کرد

 

وانتقام خودش را ز رودخانه  گرفت 

 

                ***** 

 

جنگل تهی از نغمه وآهنگ شده

 

گنجشک قناری شده خوشرنگ شده

 

دیدم که درخت گفت در گوش تبر

 

من رفتم اگر جای کسی تنگ شده

                                       

                               امیر فرخ عقیلی

 

 

 *************************

 

روزی از شب سیاه تر آوردند

 

از لحظه ی مرگمان خبر آوردند

 

دیروز به زیر سایه هامان خفتند

 

     امروز برایمان تبر آوردند 

                                           

                                     حسین عبدالوند

 

************************  

               

                       آشفته وبی قرار می آمد

                              می آمد وبوی یار می آمد

می آمد ودشت بی قرارش بود

 

مبهوت نگاه بردبارش بود

 

مردی که زمین به سایه اش محتاج

 

خورشید نشسته در مدارش بود

 

می رفت به آسمان بپیوندد

 

دستان خدا در انتظارش بود

 

مهتاب چو حلقه ای در انگشتش

 

خورشید نبود جز سر انگشتش

 

آیینه نبود غیر تکرارش

 

چرخید زمین به شوق دیدارش

 

پلکی زد و دیدکربلا زخمی است

 

غلتیده به خاک وخون سپیدارش

 

زآن روز کلید رستگاری شد

 

دستان بریده ی علمدارش

 

صد بوسه زمین به خاک پایش زد

 

جبریل از آسمان صدایش زد

 

بر خوان عطش خدا صلایش زد

 

پس خیمه به دشت کربلایش زد

 

در پشت سرش تمام دنیا بود

 

در پیش رخش شکوه فردا بود

 

با لحظه به لحظه اش جهان لرزید

 

هفتاد ودو بار آسمان لرزید

 

هفتاد و دو بار نیزه ها گل کرد

 

در جام شفق شراب غلغل کرد

 

آن حنجره ای که عشق را نوشید

 

دنیای مراپر از تغزل کرد

 

آشفته وبی قرار می آمد

 

می آمد وبوی یار می آمد 

 

دریای غم غروب در دستش

 

قنداقه ای از سکوت بر دستش

 

خونی که به اوج لا مکان پیوست

 

ما بین زمین وآسمان پل بست

                                           *****                     

              عکساتو ور دارو ببر خاطره ها مال خودت

 

              این دل نا تمومتم ببر به دنبال خودت

 

بذار که روزا واسه من روزای تنهایی بشه

 

 

بذار که سهم من فقط یه بغض هر جایی بشه

 

به جای حرفام تو گلوم یه بمب ساعتی بذار

 

توی همه ترانه هام یه عشق لعنتی بذار

 

برنده ی همیشگی به تو نیازی ندارم

 

یه عمره باخته مو دیگه خیال بازی ندارم

 

بذار بهت بگم دلم هیچ روزی تنگت نمیشه

 

شیشه ی چشمام عاشق چشمای سنگت نمیشه

 

بذار بهت بگم دیگه منتظرت نمی مونم

 

سراغی از غزل نگیرکه شاعرت نمی مونم

 

نخواستی که تا آخردنیا کنارت بمونم

 

تنها شدی اما بازم نخواستی یارت بمونم

 

برو برو نیگام نکن دیگه اسیرت نمی شم

 

شقایق شکفته تو قلب کویرت  نمی شم

 

                                                      محمد حسین صفاریان

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم اسفند 1384ساعت 17:12  توسط محمد حسین صفاریان  |