تبليغاتX
سی پل
شعر اصفهان

سلام دوستان

 

 

شب را

 

 بافه

          بافه

                 

                     رها کرده ای در آسمانم

رو که برگردانی

                

                        (( به آفتاب سلامی دوباره خواهم کرد))

 

                   

                                                      علیرضا امیرخانی

                                  ************ 

 

سر به زیر کوچه بودم خوشه ی شیطان شدی

 

از سر هر شاخه از دیوار آویزان شدی

 

زیر پاهای بهار و روی دستان درخت

 

از زمین جوشیدی و از آسمان باران شدی

 

نی شدم خالی ز خود روییدم از صحرای تو

 

در تنم حال و هوای توست تا چوپان شدی

 

این عزیز توست بی پیراهن و بی سرزمین

 

تا گرفتار تو باشد سال ها زندان شدی

 

برگ بودم  همنشین فرودین تو ولی

 

تا بیفتم زیر پای عابران آبان شدی

 

چشم بر می دارم از بازی ماه و حوض آب

 

بی سبب رفتی و پشت ابر ها پنهان شدی

 

 

                                                         هاجر فرهادی

                                   

                                   ************

 

کودک تو جور دگر باش یک نسل از من گذشته

 

از پاره پاره شدن ها از زخم خوردن گذشته

 

چون موم باش این زمانه هر لحظه شکلی عوض کن

 

دوران مفرغ به سر شد هنگام آهن گذشته

 

اینجا اگر سبز باشی آماج تیغ بلایی

 

خاری به چشم زمان شو فصل شکفتن گذشته

 

این نقش گل ها که بینی جا پای سرخ بهار است

 

وقتی که با پای زخمی از کوی و برزن گذشته

 

آزادگی چون فسیلی در قعر گور آرمیده

 

دور شجاعت سر  آمد عهد تهمتن گذشته

 

در بی خیالی منیژه بر مرکبی از تجمل

 

عمری است با صد افاده از چاه بیژن گذشته

 

با دیگران هر چه شد باش زندانی قلب خود باش

 

دیگر زمان قدیم از خود گذشتن گذشته

 

دور صلاح است و سازش آسایش است و نوازش

 

در بهر لالا  بیارام رود تتن تن گذشته

 

آیینه ام پیش رویت بیهوده ای که به جاده

 

هر چند از پا فتاده عمرش به رفتن گذشته

 

دلدادگی را رها کن نقد دلت را نگهدار

 

گاه گرفتن رسیده وقت سپردن گذشته

 

 

هر لحظه آیینه واری می آید از روبرویم

 

دل گوید او را به چنگ آر می گویم از من گذشته

 

 

                                                     مهدی ملکی

                            

                                        ************

 

ندونستم یه روزی دست تقدیر

 

دلای عاشقو از هم می گیره

 

ندونستم بهار خنده هامون

 

یه روز سرد پاییزی می میره

 

 

ندونستم که دوتا دست خالی

 

نباید بی قرار هم بمونن

 

ندونستم دو تا برگ خزونی

 

نمی تونن کنار هم بمونن

 

 

 

دوتا برگ جوون بودیم یه روزی

 

تموم حرف روزای بهاری

 

دوتامون فکر گرمای تابستون

 

دوتامون عاشق چشم انتظاری

 

 

حالا باد اومد و ما دوتا برگیم

 

دوتا برگ غریب خشک و تنها

 

یکی افتاده توی دست باد و

 

می افته اون یکی امروز و فردا

                 

 

                                        محمد حسین صفاریان

 

 

                                        

 

 

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم آبان 1385ساعت 13:50  توسط محمد حسین صفاریان  |