سلام

 پسند کرده نگاهم به یک نگاه تو را

 مرا صدا زده خورشید وقرص ماه تورا

به مصرمن که عزیزی چه فرق خواهد داشت

هزارمرتبه بینم اگر به چاه تورا

من تو نقش برانگیز قصه ها شده ایم

گدای قصه مرا خوانده اند و شاه تورا

ودر تمامی افسانه ها نگا شته اند

مرا همیشه گنهکار وبی گناه تورا

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

و مرگ دست نگیرد به اشتباه تورا

و روزگار ببین روزگارخوبی نیست

که گاه روح مرا خسته کرده گاه تو را

بیا کنار من این تک ستاره های حسود

صلاح نیست ببینند بی پناه تورا

تو قرص کامل شبها ی آخری بگذار  

که صبح عید ببینند جای ماه تورا

******************************

ازاول حیاط فقط بوکشیدمت

تا داخل اتاق شدم توکشیدمت

دست توراگرفتم ودرخلوت اتاق

هرجا که خواستم وبه هرسوکشیدمت

ازبودنت خیال نگاهم که تخت شد

تنها به یک اشاره ی ابروکشیدمت

برداشتم وسایل طراحی و تورا

بابهترین گواش وقلم مو کشیدمت

هی زل زدم تورا به زوایای مختلف

تا عاقبت نشسته به پهلو کشیدمت

درمن تب نگاه تو بالاگرفته بود

بی اختیارگر به هیاهو کشیدمت

دیشب اتاق پرشده بود ازغبار تو

صبح آمدم دومرتبه جاروکشیدمت

مریم کرباسی

************************************

این سوم است

     این پنجم است

                این خشک زرد تکیه داده به دیوار

                                  انگارهشتم اردیبهشت بود

این برگهای ریخته برخاک

                             روزهای من است

                                       که درپای توریختم

                                                     " آی سپیدار"

***************************************************

ما درمعده های خویش فرورفتیم

                          درنامهای خویش

                                       درجامه های خویش

وحسرت بازی باگیسوانمان را

                                  دردل باد کاشتیم

                              بی آنکه برهنه پای برخاک بدویم

                                                      تا روح زمین درماحلول کند

جمجمه

       قفس استخوانی است

 که روحمان را اسیرکرده است

             وپیراهن

                     حکایتی است

                              که بین تن

                                   ونوازشهای این صمیمی تابان

                                                             دیوارمی کشد

ازدیواربیزارم

               بیزار

                     بیزار

وازپنجره

سعید صادقی

در نفس های خسته ام تنها حسرت جاودانه ای مانده ست

از هیاهوی عشق دیروزم خلوت شاعرانه ای مانده ست

از من این ردپای سرگردان سر گذشتی نفس نفس درد است

در شگفتم نفس کشیدن را در شگفتم بهانه ای مانده ست

برف هی برف برف می بارد گیسویم زیر برف ها، اما

از بهار جوانی ام اما مطمئنم جوانه ای مانده ست

آن که ماه تمام عشقم بود آن سوی ابرهای خاطره ماند

اینک از آن هلال دورادور در شب من  نشانه ای مانده ست

من همانم گریه هایش را سال ها در نگاهتان خندید

پشت این پلک های بی باران هق هق بی کرانه ای مانده ست

لب های تو آموخت به شعرم گله ها را

تاخط بزنم عادت آن حوصله هارا

شد بیشترازپیش زمانی که دویدم

بی وقفه تر ازعمرهمه فاصله ها را

آرام گذشتند رفیقان وندیدند

درمن اثر سخت ترین زلزله ها را

همراه شوبامحمل لیلی که ببینی

سرگشته ی صحرای جنون قافله ها را

من خاطره ی تلخ بیابان و عبورم

یک عمر شنیدم سخن آبله ها را

من سلسله در سلسله پابند جنونم

تا مرگ ببرد مگراین سلسله ها ر

محمد حسین صفاریان